Tekst: Dennis de Waard
Foto’s: Daniil Lavrovski

Whispering Sons, de grootste naam in de Belgische postpunk, brak in 2018 door met het debuutalbum ‘Image’. Na het winnen van de befaamde Humo’s Rock Rally waren de verwachtingen onwijs hoog maar werden ze met ‘Image’ helemaal waargemaakt. Een ijskoude postpunkplaat kwam eruit met de definiëring van het eigen geluid. Honderden shows en drie jaar later is er de follow-up: ‘Several Others’. We spraken de band en vroegen hen de hemd van het lijf.

Nog niet zo lang geleden zagen we jullie spelen op de online editie van het Grauzone festival, hoe was het voor jullie om weer eens te spelen?
“Het was voor ons de eerste show sinds 2020. Het voelde goed om elkaar weer te zien en weer een keer te spelen. Het was ook de eerste keer dat we nieuwe nummers konden spelen en het is dan altijd afwachten hoe dat live werkt.”

De viel op dat de band steeds meer uitbreidt als we kijken naar de drummer. Waar hij eerst begon met drumpads, dat uitbreidde met twee floortoms heeft hij nu een ‘echt’ drumstel. Is jullie sound steeds groter aan het worden?
“We waren voor ‘Several Others’ aan het zoeken naar een meer dynamische sound en met het uitbreiden van onze drums kunnen we een vollere sound geven. Met de vorige setup zouden sommige nummers het geluid niet halen wat we zouden willen hebben.”

Over die sound, jullie klinken op sommige nummers intenser dan op ‘Image’. Bijvoorbeeld op ‘Surgery’, dat meer leunt op punk en harder klinkt dan jullie ooit hebben gedaan.
“Surgery was eigenlijk zo’n nummer dat we moesten schrijven. Even die woede eruit halen.”

Is het een nieuwe sound? Zou je er een heel album mee kunnen maken?
“Nou, nee. Dit is een nummer waarmee we het album met een knal zouden willen eindigen. Als we een hele plaat zo zouden laten klinken dan is het geen Whispering Sons plaat meer.”

Bij het vorige album gingen jullie naar Brussel en voelde wonen in die stad als het zijn in een isolement. Nou voel je hem al aankomen, maar voelde je bij het schrijven van deze plaat ongeveer hetzelfde met de huidige pandemie?
“Nee, eigenlijk niet. Ik denk juist dat het niet met elkaar te vergelijken valt. De nieuwe nummers zijn op een andere manier geschreven: ze zijn nog steeds heel erg mijn eigen verhaal. Daarnaast hadden we de nieuwe nummers al geschreven ruim voor de pandemie in gang was.”

Op ‘Screens’ zing je

“She’s doing her most famous impression
passionately projecting all her feigned obsessions
some fresh flesh
Unstained
on your stage”

Ben je nog wel jezelf als je dit zingt. Gaat het over iemand anders zijn terwijl je performt?
“Dit nummer is eigenlijk geschreven over hoe iedereen je ziet en wat iedereen van je verwacht. Kijk, op het podium speel je toch een bepaald personage en ik ben zeker niet dezelfde persoon op het podium als naast het podium. Het nummer gaat er dan over dat je over tijd heel erg de lijn verliest tussen die twee kanten van jezelf. Ze gaan op een duur elkaar nadoen.” 

Houdt dat dan nog steeds stand als je straks voor het eerst in bijna anderhalf jaar weer echt voor mensen staat. Jullie begonnen aan het begin in de kleine zaaltjes en zien nu sinds jullie Werchter en Lokerse Feesten en andere festivals hebben gehad de podia steeds groter worden. Maakt dat verschil in het personage?
“Nee ik denk het eigenlijk niet. De grote van het podium maakt eigenlijk niet uit. Kleine podia voelen wellicht wat persoonlijker, maar het is dan bijvoorbeeld weer een groot podium waar we ons meer en meer op ons gemak voelen. Het personage blijft bestaan.”

Hoe voelt het om de plaat nu uit te brengen voor een online publiek? Nu is er geen reactie te vinden na een show.
“Ja, wel spannend. We kregen wel wat reacties mee via Grauzone over de nieuwe nummers maar nu weten we eigenlijk niet echt wat mensen ervan vinden al weten ze ons wel via het internet te vinden. Maar eigenlijk hebben we zelf wel vertrouwen in de plaat.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *