Tekst: Wim du Mortier

Wires is de eerste plaat in ruim 25 jaar van het legendarische punkrock-trio Moving Targets. In de hoogtijdagen tussen pakweg 1986 en 1995 opererend vanuit Boston, waar het deel uitmaakte van een invloedrijke scene van gitaarbands. Vooral de eerste drie albums – Burning in Water, Brave Noise en Fall – hebben tal van bands beïnvloed vanwege de combinatie van energieke punkrock toegankelijk gemaakt door goede songs met mooie melodielijnen. Sinds het verschijnen van de laatste volwaardige plaat Take This Ride in 1993 leidde de band een sluimerend bestaan.

Moving Targets anno 2019 is een trio met slechts één van de originele leden: zanger en tekstschrijver Kenny Chambers. De ritmesectie wordt gevormd door de Canadezen Yves Thibault en Emilien Catalano. Sinds 2018 treedt de band in deze formatie op en is er direct werk gemaakt van een nieuw album. Daarop werk dat Chambers nog op de plank had liggen, nieuwe liedjes van zijn hand en een nummer dat door de drie bandleden samen is geschreven (‘Moment of Silence’). 

Op Wires pakt Moving Targets moeiteloos de draad uit het verleden op. De plaat telt 14 uptempo punkrockliedjes van doorgaans rond de twee minuten. Allemaal met een kop en een staart, maar ook onderscheidend genoeg om niet na een paar nummers verveeld te raken. Wat puntigheid en energie van de nummers betreft doet het vooral denken aan die andere band uit Boston waarin Kenny Chambers ooit speelde: Bullet Lavolta. Luister maar eens naar opener ‘Fear Of God’; een lied dat én snel én hard is én een pakkend refrein heeft.

Fans van weleer zullen met een vergrootglas kijken naar de prestaties van de ritmesectie en concluderen dat het maniakale drumwerk van wijlen Pat Brady – die in 2008 overleed – node wordt gemist, evenals het prachtige baswerk van verschillende bassisten die in de band speelden. Het baswerk is moeilijk te vergelijken met het origineel; Thibault speelt niet met een plectrum wat een geheel andere dynamiek brengt. Eveneens spijtig is het gemis aan de prachtige instrumentale intermezzo’s die met name Brave Noise tot zo’n mooie plaat maakte. 

Moving Targets anno 2019 is dus zeker geen kopie van de band uit de jaren negentig. Wel gebleven is bijvoorbeeld de gepassioneerde zang van Kenny Chambers die zijn longen uit zijn lijf zingt met een stem niet niet zo zeer mooi is maar voor het genre wel buitengewoon helder zodat het door de lagen gitaar snijdt. Ook de energie is er weer, die de band in het verleden zo kenmerkte. Maar bovenal is het genieten van dat unieke sprankelende staccato gitaargeluid van Chambers en de uit duizenden te herkennen muzikale stijl. Een mooi bijvoorbeeld daarvan is de melancholieke wending – benadrukt met een akoestische gitaar – die als een ingehouden climax werkt in ‘Radio’.

Wires zal voer voor discussie zijn voor de fans van weleer. Maar op de keper beschouwd is het een goed klinkende energieke punkrockplaat met een paar goudgerande liedjes van de hand van een unieke songschrijver die we te lang hebben moeten missen. Een plaat met een eigen geluid en een eigen smoel. Ideaal voor in de auto bovendien, ten minste, op die delen van de weg waar je je gaspedaal in mag drukken. 

Lees ook het interview met Moving Targets over de onwaarschijnlijke herrijzenis van de band.